เมื่อภาพภายนอก สะท้อนภาพภายใน
…ความสงบนิ่ง ความก้าวร้าว ความขี้เล่น ความโดดเดี่ยว ฯ ถูกถ่ายถอดออกมาผ่านภาพถ่าย เราถูกเปลือยเปล่าโดยไม่รู้ตัว…
…ความสงบนิ่ง ความก้าวร้าว ความขี้เล่น ความโดดเดี่ยว ฯ ถูกถ่ายถอดออกมาผ่านภาพถ่าย เราถูกเปลือยเปล่าโดยไม่รู้ตัว…
…ลองนึกถึงภาพพระอาทิตย์ที่เพิ่งโผล่พ้นขอบฟ้าในเช้าที่มีเมฆบางเบา เรามองเห็นลำแสงของลูกไฟดวงโตที่ส่องผ่านหมู่เมฆ บ้างสะท้อนเป็นเหลื่อมสีหลายเฉด…
..ต้นไม้ที่เราเดินผ่านทุกวัน วันนี้มันอาจเริ่มผลัดใบ ตู้ไปรษณีย์หน้าปากซอยหายไปตั้งแต่อาทิตย์ก่อนโดยเราไม่ทันสังเกต..
…เพราะมีเพียงการอยู่กับช่วงเวลาปัจจุบันเท่านั้นที่จะพาเราออกจากโลกแห่งความคิด เพื่อกลับมาอยู่กับชั่วขณะเวลาที่สิ่งต่างๆ กำลังเกิดขึ้นจริง…
เมื่อเราได้ตายลงจากความคาดหวังและความกลัว ตายลงจากภาพอดีตที่ล่อลวงให้จมติดกับดักอารมณ์ ใจเราจึงว่างพอที่จะรัก
เหลืองกระจายสว่างราวดาวรายยามกลางวันอัศจรรย์บนผืนหญ้า