เมื่อโลกที่เราเห็นมาจากโลกภายในที่เราเป็น เปลี่ยนแปลงเราก็คือเปลี่ยนแปลงโลก
โลกที่เราแต่ละคนมองเห็น แท้จริงก็คือโลกที่เราแต่ละคนเป็นนั่นเอง หากฉันมองเห็นแต่สิ่งน่ากลัว นั่นก็อาจบอกถึงความกลัวที่ถมทับในใจ ..ฉันอาจกลัวความไม่รู้ อาจกลัวที่จะสูญเสียสิ่งยึดโยงและบอกถึงการมีอยู่ของตัว “ฉัน”
..เมื่อฉันมองเห็นเพียงความเกลียดชัง นั่นอาจมาจากความเกลียดชังตัวเองที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน ..แม้วันใดโลกที่ฉันเห็นจะดูสวยหวาน สดใส ดีงาม แต่มันก็เพียงสะท้อนภาพของความฝันและความหวังบางอย่างเท่านั้น ..ภาพที่เห็นล้วนมาจากการรับรู้อันปิดกั้นและจำกัด มาจากการ เลือกรับ และ เลือกรู้ อยู่ตลอดเวลา
..เมื่อความเกลียด โกรธ กลัว หรือความอยาก สะสมพอกพูนอยู่ภายใน สิ่งที่แสดงออกมาก็เป็นไปตามแรงนั้น ความริษยา การปกป้องตนเอง การตัดสินเปรียบเทียบ ฯ
…ทั้งหมดนั้นเรารู้จักกันดีในนามของความทุกข์
ความทุกข์ในใจทำให้เรามองเห็นและทุกข์ไปกับโลก เมื่อเราส่วนใหญ่ใส่ความทุกข์ให้กับโลก โลกก็กลายเป็นนรก ..พลังสะสมเหล่านั้นส่งผลให้เรามองโลกอย่างบิดเบี้ยว ไม่แย่เกินไป ก็ดีเกินไป เมื่อโลกที่เราเห็นมาจากโลกภายในที่เราเป็น เปลี่ยนแปลงเราก็คือเปลี่ยนแปลงโลก
หากเราต้องการมองเห็นโลกได้ตามจริง ไร้การบิดเบือน เราต้องเริ่มต้นที่จะเท่าทันความคิด เป็นความคิดที่สร้างความเป็น “ฉัน” ขึ้นมา หากเราได้ลองสังเกตความคิดและความรู้สึกของตัวเองต่อประสบการณ์ต่างๆ ที่ผ่านเข้ามาทางการรับรู้ นั่นจะเป็นหนทางที่ช่วยให้เกิดการเรียนรู้และ เห็น ความเป็นจริงของตัวเราเอง
เมื่อเราเปลี่ยนโลกก็เปลี่ยน ..เราเพียงดำรงอยู่กับโลกด้วยความกลมกลืนไม่แบ่งแยก เข้าใจและยอมรับ เพราะเราก็คือโลก
“ในตัวเราเองมีโลกทั้งใบอยู่ และถ้าคุณรู้ว่าจะมองดูและเรียนรู้อย่างไรแล้ว ประตูก็อยู่ที่นั่น กุญแจก็อยู่ในมือคุณ ไม่มีใครในโลกสามารถมอบกุญแจหรือช่วยเปิดประตูให้คุณ ยกเว้นตัวคุณเอง”
กฤษณะมูรติ
::::: บันทึกเมื่อ 5 พ.ย. 2559
