ลืมตานอก ปิดตาใน ใจหลุดออก
เปิดตานอก ลืมตาใน จึงได้เห็น
ในนอกปิด เมื่อความคิด ปรากฏเป็น
สิ่งที่เห็น มีเพียงจิต ที่ส่ายไป
วูบวาบไหว ยามยอดไม้ ไกวตามเมฆ
ลมพัดเสก ให้มองมา หรือตาไหน
อาจเพียงจิต ที่ส่ายหา ใช่ตาใคร
จิตอ่อนไหว ใจจึงเห็น เป็นสิ่งลวง
เมื่อใจอ่อน ตาก็ไหว ตามใจจ้อง
ความคิดท่อง เที่ยวเรียกหา ให้ตาหาย
หลุดเวลา หลงอารมณ์ ไหลตามใจ
สติไร้ สิ่งที่เห็น จึงเป็นปลอม
::::: บันทึกเมื่อ 18 เม.ย. 2559
