รอยตำหนิที่สร้างความเฉพาะตัวและแตกต่าง ช่างเหมือนกับตัวฉัน ฉันเองก็มีรอยตำหนิในใจ เป็นรอยแผลเล็กๆ เช่นเดียวกัน
ฉันมีระฆังอยู่ใบหนึ่ง ได้มาตอนที่ไปเนปาล ..จากร้านขายของเก่าๆ ริมถนน ที่เต็มไปด้วยระฆังนับร้อยๆ ใบ ต่างขนาด ต่างรูปร่าง ต่างลวดลาย
ฉันเห็นกองระฆังกองใหญ่ที่อยู่บนพื้นตรงมุมอับๆ ในร้าน หน้าตาระฆังแต่ละใบดูเหมือนๆ กัน แต่เมื่อได้ เห็น อย่างละเอียด มันก็เริ่มแตกต่าง ระฆังในร้านที่วางโชว์ดูสวยและน่าสนใจ แต่ฉันกลับเลือกจะหยิบระฆังจากกองที่ดูไม่น่าใส่ใจนั้น ดูทีละใบ ทีละใบ จนฉันได้พบกับ ‘มัน’ มันเป็นระฆังที่คล้ายใบอื่น แต่ไม่เหมือน มีรอยบากแถบสั้นๆ อยู่ตรงก้นใบ ..แปลกที่ฉันชอบมัน
รอยตำหนินั้นดูมีเสน่ห์ดึงดูดฉันอย่างมาก ฉันลองเคาะเบาๆ เพื่อทดสอบเสียง เสียงดังทุ้มกังวานคล้ายเสียงระฆังในวัด และฉันก็ชอบเสียงนั้นมากเช่นกัน ฉันตัดสินใจซื้อ ‘มัน’ หลังจากลังเลไปชั่วครู่กับระฆังใบสวยลวดลายมังกรงามสง่าที่วางไม่ห่างกัน
เมื่อได้เฝ้ามองมันอย่างละเอียด ก็ยิ่งนึกชอบทุกครั้งที่เห็นรอยตำหนินั้น มันไม่เหมือนใครและไม่สมบูรณ์ แต่สำหรับฉัน ..นั่นคือความสมบูรณ์แบบ สมบูรณ์ในความไม่สมบูรณ์
กลับมาถึงบ้าน ฉันลองทดสอบเสียงอีกครั้งอย่างตั้งใจ ..แล้วฉันก็ค้นพบความพิเศษบางอย่าง
..ระฆังทั่วไป เสียงจะดังกังวานนิ่ง “แก๊งงงงง…” แล้วค่อยทอดเสียงยาวจางอ่อนลงไปจนสุดเสียง ..แต่ ‘มัน’ ส่งเสียงกังวานออกมาเป็นดังคลื่น ระลอกคลื่นเสียงคล้ายดังคลื่นน้ำที่ซัดบางๆ เข้ามายังโสตประสาท แน่นอน.. มันพิเศษมากสำหรับฉัน ฉันคิดไปว่าบางทีอาจเพราะรอยบากนั่นเอง ที่ทำให้เสียงของมันพิเศษเช่นนั้น
รอยตำหนิที่สร้างความเฉพาะตัวและแตกต่าง ช่างเหมือนกับตัวฉัน ฉันเองก็มีรอยตำหนิในใจ เป็นรอยแผลเล็กๆ เช่นเดียวกัน ฉันเคยไม่พอใจกับมันและพยายามซ่อนมันไว้จากสายตาคนอื่น และรวมทั้งสายตาของตัวเอง แต่มันก็ไม่เคยหายไปไหน มันติดผนึกแน่นอยู่กับตัวฉัน จนกลายเป็นส่วนหนึ่งของความเป็นฉัน เป็นส่วนที่ทำให้ฉันเติบโตและเรียนรู้ เป็นการเรียนรู้ที่จะยอมรับมัน ยอมรับรอยบากที่เป็นดังเครื่องหมายของบทเรียนชีวิต เมื่อผ่านบทเรียนที่เข้มข้นไปได้ ใจจึงแข็งแกร่งและมั่นคงขึ้น
..และเมื่อใจเปิดรับ พลังของเสียงระฆังที่แผ่ออกมาก็กลับงดงามไพเราะในแบบของมัน
::::: บันทึกเมื่อวันที่ 5 มิ.ย. 58
