เมื่อเราละเลงสีลงไปบนพื้นที่ว่าง โดยไม่ใส่ใจผลลัพธ์ของมัน เราแค่ “ระบาย” สิ่งที่อยู่ภายในออกไป ด้วยความผ่อนคลาย และ หยุด เมื่อรู้สึก ‘จบ’ เพียงเท่านี้งานศิลปะก็เกิดขึ้น
ศิลปะ ไม่ได้เป็นงานของศิลปิน เราทุกคนสัมผัสและเข้าถึงศิลปะได้ เพราะศิลปะมีอยู่แล้วในธรรมชาติของตัวเรา
เพื่อนหลายคนชอบออกตัวว่า “วาดรูปไม่เป็น” “ไม่มีหัวศิลปะ” “เข้าไม่ถึง” และอีกจิปาถะ …แต่เรากำลังพยายามแยกศิลปะออกจากธรรมชาติอยู่หรือเปล่า เรายกศิลปะให้เป็นศาสตร์ที่ต้องเรียนรู้ ต้องมีพรสวรรค์ …แต่นั่นเป็นแค่ความเชื่อ
ในวัยเด็กที่แสนนานมาแล้ว เราอาจเป็นหนึ่งในเด็กๆ ที่ชอบขีดเขียนกำแพง ผนังห้อง หนังสือเรียน โต๊ะ ฯลฯ ทุกที่ที่พวกเขาจะจินตนาการให้เป็นพื้นที่ว่าง เด็กๆ ส่วนใหญ่ไม่เคยบ่นว่าวาดไม่เป็น พวกเขาไม่ต้องรอคำอนุญาตก่อนจะลงมือด้วยซ้ำ
ความเป็นศิลปินจึงไม่ใช่อาชีพเฉพาะที่ต้องใช้ทักษะพิเศษ มันเป็นเพียงการปลดปล่อยพลังความรู้สึกภายในออกมาผ่านภาษาภาพ ทั้ง 2 มิติ และ 3 มิติ เราไม่ได้สื่อสารผ่านภาษาพูดได้เพียงอย่างเดียว ภาษาพูดไม่อาจบอกรายละเอียดความรู้สึกอันซับซ้อนที่อัดแน่นภายในออกมาได้ ‘ดั่งใจ’ ทั้งหมด ..เส้น ลวดลาย แสง สี รูปทรง พื้นผิว ช่องว่าง จึงทำหน้าที่สื่อสารสิ่งเหล่านี้ออกมาโดยไม่ต้องอาศัยทักษะระดับมืออาชีพ
คุณค่าของงานศิลปะอยู่ที่กระบวนการลงมือ เมื่อเราละเลงสีลงไปบนพื้นที่ว่าง โดยไม่ใส่ใจผลลัพธ์ของมัน เราแค่ ระบาย สิ่งที่อยู่ภายในออกไป ด้วยความผ่อนคลาย และ หยุด เมื่อรู้สึก จบ เพียงเท่านี้งานศิลปะก็เกิดขึ้น
ศิลปะเชิงภาวนาไม่ได้ให้คุณค่ากับผลงาน แต่เราให้ความสำคัญกับกระบวนการทำงาน ศิลปะเป็นช่องทางการสื่อสารสิ่งที่อยู่ภายในให้ปรากฏออกมาให้สัมผัสได้ภายนอก เราสามารถปฏิสัมพันธ์กับโลกภายใน ..โอบอุ้ม บรรเทา ดูแล แสดงออก รวมทั้งรับรู้ถึงโลกของจิตใจภายในผ่านการทำงานศิลปะ โดยอาศัยการสังเกตความคิดความรู้สึกที่เกิดขึ้นขณะทำงาน เพื่อให้การเรียนรู้เกิดขึ้น …เป็นการเรียนรู้เกี่ยวกับตัวเองอย่างเป็นธรรมชาติ
ธ.ค. 61
(เผยแพร่ในเว็บ artforselfawareness.com)
